Recente berichten

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Postpartum angst en depressie / April 2018; nog iemand actief?
« Laatste bericht door Ikbenzoalsikben! Gepost op 20 april 2018, 11:49:18 »
Hi,

Ik vraag me af of dit forum nog actief is?!
Graag zou ik in contact komen met wat dames die een postnatale depressie hebben/hebben gehad.

Hoor graag van jullie! :)
2
Postpartum angst en depressie / Re: lotgenoten pdd (actief)
« Laatste bericht door Maria Gepost op 13 maart 2018, 08:12:11 »
Hi mama128, het is zeker fijn om er hier met iemand over te kunnen schrijven. In mijn omgeving praat ik er eigenlijk niet over met iemand. Ook inderdaad omdat het lijkt alsof het bij iedereen goed gaat. Ik heb wel 1 vriendin die een pnd heeft gehad bij haar 1e zoontje, alleen zij had vooral dat ze niet meer buiten kwam en overbezorgd over haar zoontje. Ik heb het er met haar ook niet over want ze heeft nu net een 2e zoontje gekregen en nu geniet ze volop zonder pnd dus wil haar lekker laten genieten. Tuurlijk laat ik soms wel iets los tegen iemand, dat ik bijv. de lat heel hoog leg en te veel wil doen, dan zeggen ze vaak ooh dat heb ik allang losgelaten, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Voor sommige is dat misschien makkelijk en gaan er anders mee om. Kan jij er met iemand over praten van je omgeving?

De lat heb ik ook voor de zwangerschap altijd hoog gelegd en nu met een kindje erbij is dat niet meer haalbaar. Toch probeer ik te doen wat ik altijd al deed, maar dat is echt uitputtend. Soms denk ik dan je moet echt meer gaan genieten van de kleine want wasjes draaien, opvouwen en ophangen is iets wat altijd doorgaat, maar toch kan ik er niet tegen als dingen blijven liggen. Tevreden ben ik ook niet snel. Mijn moeder helpt mij altijd goed, maar toch heb ik dan het gevoel dat ik het zelf beter kan. Heel frustrerend. Waar heb jij het vooral bij? Ook huishouden?

Hyperventilatie had ik in het verleden ook al, maar toen wel onder controle. Sinds de bevalling is dat weer heftiger geworden en niet altijd meer onder controle. Doordat ik veel eis van mijzelf krijg ik last van hartkloppingen omdat ik dan te veel achter elkaar wil doen. Ik baal er bijv. echt van dat ik haar baby album nog niet af heb. Ze wordt donderdag 1 jaar en wilde het dan af hebben. We vieren zondag haar verjaardag en zie nu al op tegen alle dingen die ik nog moet doen. Alles moet goed.

Ik heb wel gesprekken op dit moment met een poh-ggz. Als ik er dan over praat met haar, dan weet ik wel dat het niet normaal is, zoals ik de dag vaak door kom. Opgejaagd en aan het eind van de dag denk ik dan wat heb ik nou allemaal gedaan vandaag, niet veel! Op een betere dag doe ik veel meer en ben ik minder moe, die dagen zijn er weinig helaas. De POH zegt ook je battery laadt op deze manier nooit op, als het dan een dag beter gaat, ga ik ook alles snel doen wat ik in mijn hoofd heb. Ze zegt dan is je battery alweer leeg en zo krijg je nooit reserves. Ik kan slecht een balans vinden. Hopelijk kom ik door de gesprekken wat verder.

Moe ben ik ook vaak, vooral als ik mij de hele dag opgejaagd voel, dan doe ik ook veel minder voor mijn gevoel en dan ben ik moe door de hele tijd te denken ik wil dit nog doen en dat nog. Dan ben ik zo druk in mijn hoofd. Met een kleintje heb je veel minder tijd om de dingen te doen die ik allemaal wel zou willen doen. Het accepteren dat dat zo is lukt mij niet goed. Huishouden was voor mij altijd erg belangrijk en alles moest perfect gedaan worden. Dat gaat nu niet meer, maar dat vind ik moeilijk te accepteren. Niet alleen het huishouden, maar ook de dagelijkse bezigheden. Ik wil te veel op een dag, maar je bent nog steeds veel tijd kwijt aan voeden en als ze dan slaapt overdag moet ik leren dat ik ook af en toe mijn rust nemen in plaats van te gaan rennen wat ik allemaal wil doen. Allemaal makkelijk gezegd. Nu nog doen.

Heb jij ook moeite om de deur uit te komen? Omdat ik zoveel wil doen thuis ben ik blij als ik om 15.00 eindelijk buiten ben.

Volgende week ga ik naar een boerderij in Friesland waar ze de hele dag mindfulness oefeningen doen en zit en loop meditaties. Hopelijk helpt dat nog iets om beter te leren ontspannen.

Liefs Maria
3
Postpartum angst en depressie / Re: lotgenoten pdd (actief)
« Laatste bericht door mama128 Gepost op 09 maart 2018, 21:13:49 »
Hoi Maria!

wat is het fijn om die herkenning te horen zeg! Al gun ik het natuurlijk niemand... Maar het lijkt wel of het in mijn omgeving verder iedereen voor de wind gaat. En dat maakt dat je er ook niet echt over kunt praten. Ervaar jij dat ook zo?

Ahh, die misselijkheid is echt killing he. Op dat moment is genieten erg lastig.

Ik heb inderdaad altijd de lat hoog gelegd voor mezelf, maar nu is het wel 20 keer zo erg als vóór de zwangerschap. Ik ben me bewust van het feit dat ik ontzettend veeleisend ben voor mezelf, en nooit tevreden ben, altijd mezelf naar beneden haal over wat ik doe en moeilijk hulp kan aannemen. Maar ik weet gewoon niet hoe ik het anders moet doen. 
Heb jij de hyperventilatie ook sinds de bevalling? en heb jij daar al hulp voor gezocht? ik wel namelijk, en het gaat wat dat betreft nu iets beter.
Ooh, dat afspraken afzeggen en ontzettend snel moe en overprikkeld zijn herken ik ontzettend... Stom is dat he!
Heb je over het algemeen al hulp gezocht, of weet iemand ervan hoe jij je voelt?

wat er door mijn hoofd gaat...?
een constant opgejaagd gevoel, dat mensen dingen van mij verwachten, dat ik niet aan mijn eigen en andermans verwachtingen kan voldoen. dat ik veel moe  ben, dat ik meer wil aankunnen, minder moe wil zijn, mijzelf weer wil herkennen...
en bij jou?

Groetjes mama128
4
Postpartum angst en depressie / Re: lotgenoten pdd (actief)
« Laatste bericht door Maria Gepost op 07 maart 2018, 17:44:31 »
Hi Mama128, erg fijn om te lezen dat weer iemand schrijft hier. Ik heb een paar weken geleden ook een topic geopend “Wel of geen pnd”, maar helaas nog geen reactie gekregen.

Allereerst van harte gefeliciteerd met de geboorte van je zoontje.

Ik herken mijzelf heel erg in hoe jij je voelt. Ik ben in maart 2017 bevallen van ons dochtertje.
Ik ben de 1e 4 maanden ook echt misselijk geweest, daarna kon ik echt enorm genieten van de zwangerschap. Na de bevalling is het bij mij begonnen. Ik kon wel genieten van ons dochtertje, maar tegelijkertijd legde ik de lat ook heel hoog voor mijzelf en nog steeds doe ik dat. Ik voel mij echt vaak uitgeput daardoor. Ik wil van alles, maar kom er niet doorheen. Het huishouden wil ik goed bij houden, ben ook lang bezig met dingen want het moet perfect. Somber voel ik mij ook vaak, zie ook overal tegenop, want dit moet nog en dat moet nog in mijn hoofd. Huilen kan ik niet goed, terwijl ik er echt wel om zou kunnen huilen. Het gevoel van falen als moeder en als echtgenoot herken ik ook zeker. Mijn vriend is echt heel lief en steunt mij altijd. Sex heb ik geen zin in al een hele tijd niet. Doordat ik de lat zo hoog leg krijg ik ook hyperventilatie met als gevolg hartkloppingen. Ik zeg ook veel dingen af of plan echt 1 afspraak in de week.

Ik probeer tussen haar slaapjes door mindfulness oefeningen te doen ipv dat ik weer een was ga vouwen of iets anders ga doen in het huishouden. Ook al wil ik dat dan liever, zo een oefening helpt wel om een beetje te kunnen ontspannen.

Had jij voor je zwangerschap ook al dat je de lat hoog lag voor jezelf?

En wat gaat er vooral door je hoofd?

Ik hoor het graag.

Groet, Maria
5
Postpartum angst en depressie / lotgenoten pdd (actief)
« Laatste bericht door mama128 Gepost op 06 maart 2018, 14:49:46 »
Ha mede mama's.  (k zag dat er al een topic was met deze titel, maar die is al ruim een half jaar niet actief... vandaar dat ik maar een nieuwe open.
Ik wil graag even mijn hart luchten... Mei 2017 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Dat was al een verrassing op zich, omdat ik trouw de pil slik, maar uiteindelijk waren we er heel blij mee. Ik heb vanaf het begin last gehad van extreme misselijkheid, dwz 10/15 keer overgeven per dag. Ik voelde mijzelf hoe langer hoe ongelukkiger worden, doordat mijn lichaam me steeds in de steek liet... Steeds meer keek ik uit naar het moment van de geboorte, dat ik lekker kon gaan genieten van ons jongetje. Dat alles lekker achter de rug zou zijn. Maar helaas bleek dit iets tegen te vallen. Ik hou ontzettend veel van ons zoontje, maar ik ben gewoon ontzettend somber, zie overal tegenop, huil erg veel, ik herken mijzelf gewoon niet meer terug. Ook voel ik me erg falen als moeder en als echtgenoot. Daar komt ook nog bij dat ik sinds 7 weken hyperventilatie heb, wat erg vaak terug komt. Ik stel hoge eisen aan mezelf en wil alles graag goed doen. Maarja, daardoor faal ik natuurlijk nog meer. Ik voel me gewoon erg neerslachtig en er komt niks meer uit mijn handen.... Doordat ik na die negen maanden nu nóg steeds alles moet afzeggen, voel ik me ook zo'n ontzettende zeikerd. Maar ik ben gewoon op.

is er iemand die hier ervaring mee heeft? en misschien tips over hoe ik hiermee om moet gaan?
6
Postpartum angst en depressie / Wel of geen PND
« Laatste bericht door Maria Gepost op 07 februari 2018, 17:05:55 »
Hallo,

Ik ben Maria en ben 33 jaar. Ik heb samen met mijn vriend een dochtertje gekregen 11 maanden geleden. Sinds haar geboorte voel ik mij vreemd en twijfel ik of ik misschien een pnd heb. Ik praat er eigenlijk met niemand over.

Voor mijn zwangerschap had ik regelmatig al last van hartkloppingen, opgejaagd gevoel en snel in de stress gevoel. Hyperventilatie klachten waren het meer. Ik ben erg perfectionistisch en dat kost erg veel tijd.

Mijn bevalling is goed gegaan, alleen voelde ik mij door slaapgebrek erg somber en had en heb nog steeds het gevoel dat ik word geleefd. Je bent veel bezig met voedingen en vaak vind ik het lastig de deur uit te komen. Dan moet ik voor mijn gevoel nog erg veel dingen doen en dan kan ik mij niet ontspannen. Ik vind snel al dingen teveel of doe er heel lang over. In de ochtend na haar pap eet ik mijn broodje en dan speel ik met mijn dochtertje en doe wat voor mijzelf. Dan geef ik haar een fruithapje en dan gaat ze op bed voor haar ochtendslaapje. Na haar ochtendslaapje ga ik haar dan aankleden en mijzelf ook, ze krijgt dan een broodje en nog wat melk en dan is het vaak alweer laat, dan voel ik vaak dat opgejaagde voel van “Ik moet nog naar buiten”, dan heb ik maar kort want dan krijgt ze haar avondhapje alweer en ik moet nog de was ophangen etc. Moet dit nog en dat nog en dan voel ik de hartkloppingen al. Dan denk ik hoe moet een moeder met 3 kinderen het wel niet hebben dan.

Dan probeer ik het huishouden nog tussendoor te doen en leg de lat dan vaak erg hoog voor mijzelf want wil teveel doen. Daar raak ik heel erg opgejaagd van en daardoor krijg ik ook hartkloppingen. Ik gun mijzelf geen rust. Ook kan ik slecht tegen troep. Niet zo zeer troep van mijn dochtertje, maar meer dingen waar ik niet aan toe kom. Ook kan ik er niet tegen als de wasmand vol zit. Dat wil ik dan allemaal zo snel mogelijk weg werken. Dat geeft mij dan weer een goed gevoel.

Door alles kan ik dan in de avond niet goed slapen met al gevolg slaapgebrek en mij somber voelen waardoor alles nog langzamer gaat door vermoeidheid. Dan zie ik tegen alles op en denk ik soms “Had ik wel aan een kind moeten beginnen, ik ben geen geschikte moeder, moeder zijn is niet voor mij weggelegd”. Dan kan ik wel huilen dat ik zo denk. Ik vind het erg zwaar om haar op te voeden als ik mij zo slecht voel. Ik heb veel slaapgebrek, niet door haar want zij slaapt goed, maar door mijzelf.

Denk jullie dat dit een pnd is? Herkent iemand dit?

Groet, Maria
7
Postpartum angst en depressie / Pnd na 15 maanden
« Laatste bericht door Desiree Gepost op 23 juni 2017, 14:49:29 »
Hallo allemaal,

Mijn naam is Desiree en heb een dochtertje van 15 maanden.
Ik heb al lange tijd dat ik mij niet goed voel en niet weet hoe ik met mijn dochtertje om moet gaan... Als ik haar zie raak ik helemaal in paniek en voelt het net of ze niet mijn kind is.
Na lang aan modderen heb ik gister de diagnose gekregen dat ik een pnd heb. Wat ik zelf al die tijd al die tijd al dacht. Ik ben gister gestart met 2 soorten med.
Ik voel mij zo schuldig tegen over mijn dochtertje en gun haar niet zo moeder. Ze is heel lief.. Maar ik voel mij snel geïrriteerd en vind het echt een opgave elke dag.
Ik ben heel bang dat ik haar dingen niet bij breng of dat ze mij straks niet meer wil(omdat ik gevoelsmatig haar niet wil) of dat ze hier schade aan over houdt
Ik maak mij overal druk om hoe je haar dingen bij brengt hoe het gaat als ze naar school moet en van alles
Ben gister bij een psychiater geweest en die heeft mij de Diagnose gesteld.
Zijn er meer mensen die pas later de diagnose pnd kregen.
En ik zou graag in contact met iemand willen komen om gevoelens te delen en te weten hoe jullie hier mee omgaan. En ben benieuwd of er nog meer mensen zijn die na zoveel maanden nog de diagnose krijgen

En hoe je een dagindeling maakt, wat je voor dingen kan aanbieden qua speelgoed ect.

Ik hoop dat iemand in contact wil komen

groetjes Desiree
8
De periode na een bevalling wordt vaak gezien als een periode van blijdschap en vreugde, de zogenaamde roze wolk. Maar wat als die roze wolk er niet is? Wat als het moederschap niet (direct) brengt wat u ervan verwachtte?

Veel vrouwen krijgen te maken met psychische klachten na een bevalling. Door het taboe dat heerst rondom dit onderwerp zijn er helaas maar weinig vrouwen die hier met anderen over durven te praten. Doordat zorgverleners de ernst van psychische klachten na de bevalling niet altijd herkennen, blijven veel vrouwen (onnodig) lange tijd rondlopen met klachten.

Om die reden doen wij, Lieke Velner en Else de Jong, verloskundigen in opleiding aan Academie in Groningen onderzoek naar het juist diagnosticeren van psychische aandoeningen na de bevalling. Wij zijn voor ons onderzoek op zoek naar vrouwen die in de afgelopen 12 maanden zijn bevallen en na de bevalling last hebben gehad (of op dit moment last hebben) van psychische klachten.

De gegevens voor het onderzoek worden met behulp van een anonieme enquête verzameld. Het invullen van de enquête zal 10-15 minuten duren. De enquête kan tot en met 12 juni worden ingevuld. U kunt de enquête openen via de volgende link:

http://www.thesistools.com/web/?id=537604

Alvast bedankt!
Else de Jong & Lieke Velner
(547012@student.inholland.nl)

Voor meer informatie over psychische klachten na de bevalling kunt u terecht op www.stichtingbevallingstrauma.nl
9
Hallo allemaal,

Voor mijn masterscriptie ben ik momenteel onderzoek aan het doen naar de rol van verhalen in het tegengaan van het taboe dat rust op postnatale depressies. Door middel van een korte enquête (ongeveer 5 à 10 minuutjes) zouden jullie mij kunnen helpen om meer inzicht te verkrijgen op wat werkt in het doorbreken van het taboe op postnatale depressies en mentale aandoeningen in het algemeen. Meedoen doe je door op de volgende link te klikken: http://fmru.az1.qualtrics.com/jfe/form/SV_82j9cBg2BXgVKrH

De gegevens worden allemaal anoniem verwerkt.

Dankjewel alvast!

Groetjes,
Anne-Wil (a.kloosterboer@student.ru.nl)
10
Postpartum angst en depressie / Re: Van de kaart na bevalling
« Laatste bericht door Billie Gepost op 19 november 2016, 20:32:35 »
Heel bijzonder om deze herkening te vinden. Na mijn bevalling die totaal anders liep dan gedacht en uiteindelijk eindigde met een keizersnede, heb ik heel erg last van stress. Stress in het alleen laten van mn dochtertje, het idee dat een ander niet voor haar kan zorgen ( in mijn hoofd is het ook dat ik serieus iedere keer zeg, ik ben haar moeder en ik voel jet beste wat goed is voor haar en iemand anders weet dat niet,), en vooral schuld, schuld dat ik haar niet de start heb kunnen geven die ik haar zo graag deed gunnen. Gewoon via het geboorte kanaal, zonder pomp uit een opengesneden buik getrokken te worden, haar de eerste 2 uur van haar leven bij mij op mijn buik door brengen ipv bij andere, en vooral de eerste 2 dagen een moeder die niet high is van medicijnen.
Ik kan haar daardoor helemaal niet alleen laten, het gevoel dat ik al gefaald heb bij de bevalling, wil ik absoluut niet dat ze nu nog meer enge dingen mee moet maken. En tot overmaat van ramp is ze ook nog 5 dagen opgenomen wegens ondervoeding. Het zou aan mijn borstvoeding liggen, ik zou te weinig hebben, maar ze bleek allergie te hebben voor koemelk, en dat via de bv binnen krijgen. Daarin heb ik voor mijn gevoel ook weer gefaald als moeder, ik had die signalen moeten zien, en haar niet moeten blijven vergiftigen. Mijn man staat daar anders in. Hij wilt taken over nemen zodat ik kan "bijkomen". Maar ik wil geen minuut missen met mn dochtertje. Ik wil haar alle liefde geven die ze verdient.

Mijn hoofd neemt een loopje met me. Soms gaat t zo ver dat ik de hele dag bibber, hoofdpijn heb en echt heel misselijk ben. Het idee dat ik ooit weer moet gaan werken.... het liefste doe ik mezelf wat aan zodat ik zeker weet dat ik thuis kan blijven....
Pagina's: [1] 2 3 ... 10